Undying Admiration

             

Chapter 1 – Ang Muling Pagkikita – Part 1

             Bata pa kami, pinagkukumpara na kami ng mga moms namin, unintentionally, pero parang ganun na rin, Lumaki ako sa mga pinsan ko. Unwed mother kasi ang mom ko, it means anak ako sa labas. Pero panganay ako sa mga kapatid ko. (Hindi naman masyadong importante ang background ko. But I will share some of my early sexperience sa mga susunod na kwento ko.) By the way, call me Ponsy; nickname ko sa Alpohnse Mendiola III (Astig ano?! Akala mo mayaman, gwapo at lalaking- lalaki ang dating), 33 years old this coming November at still single (How sad and pity me.) Isang buwan lang ang tanda nya sa akin and by now he’s 33. My mom and his mom, we can label them as intimate friends’ neither not best friends nor close friends. Neighbours and classmates sila way back then in our town and still intimate pa rin sila up to now. (At parang magkamag-anak na kami kung magturingan, mas higit pa ata.) Kaya, ayun, halos ikumpara kami laging dalawa. Matagal na kaming hindi nagkikita. Kasi the last time that I saw him that was 2001 and I always avoiding na magkita kami. Kapag may gatherings sila mom, ang dami kong dahilan wag lang pumunta kasi alam ko nandun sya. So, hindi ko alam kung ano nang itsura nya. Yung mga kwento at pagkukumpara sa amin eh sa pagitan na lang ng mom ko kapag pumupunta sya sa kanila or kapag tumatawag sa akin mom nya para mangumusta at magsermon na rin. And nalaman ko na nga lang na nasa abroad sya and he’s being pay good. As long as he is not around, everything is fine and nothing to me. I don’t care if he is far good looking than me (he is fair, tall, great body and NICE LIPS and I am dark, short, average body and have a nice lips too. Hehehe), and if he is smarter than me (Engineer sya, ako teacher), if he is not around. Hahaha! 

 It was until last year, when my life turned upside down.  It was fiesta in our town and by that time I was working here in Manila as an elementary teacher. I had a plan that I’m going home for the fiesta without telling my mom so she could be surprised. A day before the day I left, she called me up and she said:

Mom: “Nak, umuwi ka ngayong fiesta, nandito sila Auntie and Uncle mo (tawag ko sa mga mom and pop nya kasi nga parang magkamag-anak na), kasama si Ram (nickname nya)”.

Me: “Di ba nasa ibang bansa yan, bakit nandyan ngayon?” (iritado ako, kasi katakot-takot na sermon na naman ng mom nya at pagkukumpara ng mom ko ang aabutin ko).

Mom: “Wala pa naman dito, nasa Naga pa, bukas pa sila pupunta dito sa atin.”

Me:  “Sabi nyo nandyan na tapos wala pa pala. Adick ba kayo? Eh bakit nga pupunta yan dyan sa atin?”

Mom: “Ang tanga mo! Syempre, dati silang taga-rito, may bahay sila dito at fiesta aside from the fact na on vacation yung kinakapatid mo.”

Me: “Mom, ang dami nyang pwedeng pagbakasyonan at ang dami nyang pwedeng puntahan, bakit dyan pa sa lugar natin?” (Alsa boses ako, kasi nman).

Mom: “Kasi nak, nagkaproblema ata yung kinakapatid (yun ang gusto nila kahit hindi ko ninong or ninang ang pop or mom nya at d nya rin naman ninang ang mom ko.) mo sa ibang bansa kaya umuwi.”

Me: “And so…”

Mom: “Wag na maraming tanong Alponso (tawag sa akin kapag asar or galit si mom) basta umuwi ka at kailangan ka dito.”

Me: “Pero Mom…”

Toooott… Toooott… Ang bastos din ng mom ko ano. Asar!

At ang ending nga, ang surprise sana, naging compulsory. So, umuwi ako and that was October 1 right after my last class. Nagmamadali ako kasi beer plaza ng 2 and 3 and yun ang paborito kong parte ng fiesta sa amin kasi maraming tao, alak, babae (at lalaki na rin syempre), nakakasayaw at nakakanta ako sa stage with the bands.  Dumating ako sa amin ng October 2 ng madaling araw. Bale 8 hours ang byahe from Manila to our town. Malayo talaga and masakit sa pwet ang byahe. (Hep… virgin pa ako, up to now and I’m proud. Hahaha.). Pagdating ko, kunting kwentuhan at kumustahan kami ng mom ko. And I tried na wag mapag-usapan ang kinakapatid ko. At nagtagumpay naman ako. Natulog ako around 7 a.m., pagod kasi sa byahe and nagising ako around 3 p.m. at eto na…

Mom: “Nak, maligo ka na. Pupunta tayo kala Auntie mo. Kanina ka pa hinihintay dun at yung kinakapatid mo eh tanong na raw ng tanong sayo, kung gising ka na”.

Me: “Mom, marami akong naka-sched na lakad ngayon. Alam mo naman na kapag umuuwi ako dito eh hectic sched ako (Yup, may celebrity status ako sa town namin). And hindi sya kasama sa plano ko. If you want, ikaw na lang pumunta dun and sabihin mo hindi mo alam kung asan ako. Ganun kadali, ganun kasimple. Asar! Kagigising ko pa lang babadtripin agad ako.”

Mom: “Nak naman. Birthday kasi nung kinakapatid mo kahapon, at tinirhan ka nya ng handa kasi alam na darating ka ngayon. Halos ayaw nya nga ipagalaw ung spaghetti kasi sabi ko paborito mo yun.” (Isa sa mga kahinaan ko, Spaghetti. Ewan ko ba bakit Adick ako sa pasta na to.)

At dahil narinig ko na may spaghetti, ayun nagbago ang isip ko dali-dali akong naligo at nagbihis. Hindi ako pumorma huh. Tamang white statement shirt, black porter's short at tsinelas na luminous (wapak na ako dito). Ganun lang talaga ako laging dress down. Pero ang pabango, dun ako bumabawi, D&G. hindi ako nakakalabas ng bahay ng hindi nag-eespray ng pabango. Mabaho kasi ako. :D. Hahaha. Nakasanayan ko na talaga kasi.

Around 4 p.m. nandun na kami sa house nila. Syempre, beso sa Auntie, kamay sa Uncle. Then, upo sa upuan sa living room. Ung bahay-bakasyonan nila eh, ung pagpasok mo galing porch, living room, then divider, next dining room, last kitchen. Tapos nasa second floor ang mga kwarto. Kwentuhan and kumustahan ung mga matatanda. (Grabe talaga, samantalang magkakasama pa lang daw sila kagabi). Eto na… ako an ang topic.

Auntie: “Kumusta ka na Ponsy? Balita ko nagtuturo ka da ngayon dun sa Bleep…Bleep. Kumusta naman ang sweldo? Ang mga co-teacher mo? Ang mga pupils’ mo?” (Retired public school teacher ang mom nya kaya ganun kainteresado.)

Me: “Okey naman po. Opo, mga 3 years na rin po ako dun. Ung sweldo po, nakakasapat nman and ung mga co-teacher and pupils’ ko po pakisamahan na lang po ung mga yun.”

Auntie: “Wala ka bang balak lumipat sa public school. Mataas na ang sahod ng mg public school teacher ngayon? Anong mangyayari sa iyo dyan? Mas maganda sa public kasi sa gobyerno un. Hangga’t may gobyerno may trabaho ka.”

Eto na talaga. Nakow. Mahaba-hababang usapan na naman to.

Me: “Sa ngayon po wala pa. hayaan nyo po Auntie at napag-iisipan ko na rin yan.”

At para makaligtas lang sa pagro-roast sa akin, nagtanong na ako. Kahit ayaw ko sana.

Me: “Auntie, si Ram po?

Auntie: “Ay, oo nga pala! Nandun sa kusina nanghuhugas ng pinggan, katatapos pa lang namin magmeryeda.” (Nanghuhugas ng pinggan? Naks, ang bait naman ni kinakapatid.)

Mom: “Buti pa yang anak mo, nanghuhugas pa rin. Etong si Alponso (asar o galit? : D), nungkang manghugas ng plato kapag nasa bahay. Graduate na daw sya dyan.”

Auntie: “Sandali lang at tatawagin ko. Ram! Ram! Andito na sila Ponsy. Kanina mo pa sila hinihintay di ba?

Me: “Auntie ako na lang po ang pupunta sa kusina.”

Auntie: “O, sige at dun na rin kayo magkwentuhan habang kumakain ka ng spaghetti mo na ayaw nyang ipakain sa amin.”

Me: “Sige po. Mom, kusina lang ako huh.”

At pumunta na ako ng kusina. Habang naglalakad ako at tinutumbok ang kusina, nagulat at namangha ako sa nakita kong nakatalikod na lalaki… 

 Abangan ang karugtong… I have to work first. Lahat ng komento at suhesyon ay welcum po. Unang pagsusulat ko ito kaya pasensya na. J